اين معنى ندارد؛ چرا كه بسيار ديده‌ايم، حكومت‌هاى زورگوى ستمگر در كنار توسل به زور، از تشويق‌هاى مادى نيز استفاده مى‌كنند.
اين احتمال نيز داده شده است كه: در اولين برخورد ساحران با موسى‌ عليه السلام روى قرائنى بر آنها روشن شد كه: موسى‌ عليه السلام حق است، يا لااقل در شك و ترديد فرو رفتند، و به همين دليل در ميان آنها «بگو مگو» برخاست چنان كه در آيه ٦٢ همين سوره خوانديم «فَتَنازَعُوا أَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ».
فرعون و دستگاهش از اين ماجرا آگاه شدند و آنها را به ادامه مبارزه مجبور ساختند.
***
ساحران، سپس چنين ادامه دادند: اگر ما ايمان آورده‌ايم دليلش روشن است «چرا كه هر كس بى‌ايمان و گنهكار در محضر پروردگارش در قيامت بيايد آتش سوزان دوزخ براى او است» «إِنَّهُ مَنْ يَأْتِ رَبَّهُ مُجْرِماً فَإِنَّ لَهُ جَهَنَّمَ».
و مصيبت بزرگ او در دوزخ اين است كه: «نه مى‌ميرد و نه زنده مى‌شود» «لايَمُوتُ فِيها وَ لايَحْيى‌».
بلكه دائماً در ميان مرگ و زندگى دست و پا مى‌زند، حياتى كه از مرگ تلخ‌تر و مشقت‌بارتر است.
***
«و هر كس در آن محضر بزرگ، با ايمان و عمل صالح، وارد شود، درجات عالى در انتظار او است» «وَ مَنْ يَأْتِهِ مُؤْمِناً قَدْ عَمِلَ الصَّالِحاتِ فَأُولئِكَ لَهُمُ الدَّرَجاتُ الْعُلى‌».
***
«بهشت‌هاى جاويدانى كه نهرها از زير درختانش جارى است، و جاودانه