شوند» «قالَ مَوْعِدُكُمْ يَوْمُ الزِّينَةِ وَ أَنْ يُحْشَرَ النَّاسُ ضُحىً». «١»
تعبير به «يَوْمُ الزِّينَةِ» (روز زينت) مسلماً اشاره به يك روز عيد بوده كه نمى‌توانيم دقيقاً آن را تعيين كنيم، ولى مهم آن است كه مردم در آن روز كسب و كار خود را تعطيل مى‌كردند، و طبعاً آماده شركت در چنين برنامه‌اى بودند.
***
به هر حال، فرعون بعد از مشاهده معجزات شگفت‌آور موسى‌ عليه السلام و مشاهده تأثير روانى اين معجزات در اطرافيانش، تصميم گرفت با كمك ساحران به مبارزه با او برخيزد، لذا قرار لازم را كه با موسى‌ عليه السلام گذارد، «آن مجلس را ترك گفت و تمام مكر و فريب خود را جمع كرد و سپس همه را در روز موعود آورد» «فَتَوَلَّى فِرْعَوْنُ فَجَمَعَ كَيْدَهُ ثُمَّ أَتى‌».
در اين جمله كوتاه، سرگذشت‌هاى مفصلى كه در سوره «اعراف» و «شعراء» به طور مبسوط آمده، خلاصه شده است؛ زيرا فرعون پس از ترك آن مجلس، و جدا شدن از موسى‌ عليه السلام و هارون عليه السلام، جلسات مختلفى با مشاوران مخصوص و اطرافيان مستكبرش تشكيل داد، پس از آن از سراسر مصر، ساحران را دعوت به پايتخت نمود و آنها را با وسائل تشويق فراوان به اين مبارزه سرنوشت‌ساز دعوت كرد، و مطالب ديگرى كه اينجا جاى بحث آن نيست، اما قرآن، همه اينها را در اين سه جمله جمع كرده است (فرعون، موسى‌ را ترك گفت، تمام مكر خود را جمع كرد، و سپس آمد). «٢»