نقل شده است چنين مى‌خوانيم: إِنَّ خِيارَكُمْ أُولُو النُّهَى، قِيلَ يا رَسُولَ اللَّهِ وَ مَنْ أُولُو النُّهَى؟
قالَ: هُمْ أُولُو الْا خْلاقِ الْحَسَنَةِ وَ الْا حْلامِ الرَّزِينَةِ وَ صِلَةِ الْا رْحامِ وَ الْبَرَرَةِ بِالْا مَّهاتِ وَ الْا باءِ وَ الْمُتَعاهِدِينَ لِلْفُقَراءِ وَ الْجِيرانِ وَ الْيَتامَى وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ وَ يُفْشُونَ السَّلامَ فِي الْعالَمِ وَ يُصَلُّونَ وَ النَّاسُ نِيامٌ غافِلُونَ:
«بهترين شما اولوا النهى (صاحبان انديشه‌هاى مسئول) است، از پيامبر صلى الله عليه و آله پرسيدند: اولوا النهى كيانند؟
فرمود: آنها كه داراى اخلاق حسنه و عقل‌هاى پر وزن هستند، داراى صله رحم، و نيكى به مادران و پدران، رسيدگى كننده به فقيران، همسايگان نيازمند و يتيمان، آنها كه گرسنگان را سير مى‌كنند، صلح در جهان مى‌گسترانند، همانها كه نماز مى‌خوانند در حالى كه مردم در خوابند و غافل». «١»

و در حديث ديگرى از امير مؤمنان على عليه السلام چنين نقل شده: شخصى از آن بزرگوار از معنى دو سجده در هر ركعت از نماز سؤال كرد.
امام فرمود: معنى سجده نخستين، هنگامى كه سر به زمين مى‌گذارى آن است كه پروردگارا من در آغاز از اين خاك بودم، و هنگامى كه سر برمى‌دارى مفهومش اين است كه مرا از اين خاك بيرون فرستادى، و مفهوم سجده دوم اين است كه مرا به اين خاك باز مى‌گردانى، و هنگامى كه سر از سجده دوم برمى‌دارى، مفهومش اين است كه تو بار ديگر مرا از خاك، مبعوث خواهى كرد». «٢»
***