دوست مهربان نسبت به دوستش».
***
نكته:
آيا به غير پيامبران وحى مى‌شود؟
بى‌شك وحى در قرآن مجيد، معانى گوناگونى دارد:
گاهى به معنى صداى آهسته، يا چيزى را آهسته گفتن آمده، (اين معنى اصلى آن در لغت عرب است).
گاهى، به معنى اشاره رمزى به چيزى مى‌باشد مانند: فَأَوْحى‌ إِلَيْهِمْ أَنْ سَبِّحُوا بُكْرَةً وَ عَشِيّاً: «زكريا كه زبانش در آن ساعت از كار افتاده بود، با اشاره به بنى اسرائيل گفت: خدا را صبح و عصر تسبيح كنيد». «١»
گاه، به معنى الهام غريزى است مانند: وَ أَوْحى‌ رَبُّكَ إِلَى النَّحْلِ: «خداوند به زنبور عسل الهام غريزى كرد». «٢»
گاه به معنى فرمان تكوينى است، فرمانى كه با زبان آفرينش داده مى‌شود مانند: يَوْمَئِذٍ تُحَدِّثُ أَخْبارَها* بِأَنَّ رَبَّكَ أَوْحى‌ لَها: «در قيامت، زمين خبرهاى خود را بازگو مى‌كند* چرا كه پروردگارت به او وحى كرده است». «٣»
و گاه، به معنى الهام مى‌آيد، الهامى كه به قلب افراد با ايمان مى‌فرستد، هر چند پيامبر و امام نباشد، مانند: إِذْ أَوْحَيْنا إِلى‌ أُمِّكَ ما يُوحى‌: «ما به مادر تو اى موسى‌ آنچه بايد وحى كنيم كرديم». «٤»
اما يكى از مهمترين موارد استعمال آن در قرآن مجيد پيام‌هاى الهى است كه مخصوص پيامبران است، مانند: إِنَّا أَوْحَيْنا إِلَيْكَ كَما أَوْحَيْنا إِلى‌ نُوحٍ وَ النَّبِيِّينَ