چهارگانه «خلقت»، «حكومت»، «مالكيت» و «علم» حاصل مى‌گردد.
***
و شايد به همين جهت است كه در آيه بعد، مى‌گويد: «او اللّه است همان خداوندى كه معبودى جز او نيست براى او نام‌ها و صفات نيك است» «اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ لَهُ الْا سْماءُ الْحُسْنى‌».
چنان كه در تفسير (آيه ١٨٠ سوره اعراف) گفته‌ايم، تعبير به «اسماء حسنى» هم در آيات قرآن، و هم در كتب حديث كراراً آمده است.
اين تعبير در اصل، به معنى نام‌هاى نيك است، بديهى است كه همه نام‌هاى پروردگار نيك است، ولى از آنجا كه در ميان اسماء و صفات خدا بعضى داراى اهميت بيشترى است، به عنوان «اسماء حسنى» ناميده شده است.
در بسيارى از روايات كه از پيامبر و ائمه عليهم السلام به ما رسيده، مى‌خوانيم:
خداوند داراى ٩٩ اسم است، هر كس او را به اين نام‌ها بخواند، دعايش مستجاب مى‌شود و هر كس آنها را احصا كند، اهل بهشت است، اين مضمون در منابع معروف حديث اهل تسنن، نيز ديده مى‌شود.
به نظر مى‌رسد: منظور از احصاء و شماره كردن اين نام‌ها همان «تخلق» به اين صفات است، نه تنها ذكر الفاظ آنها.
بدون شك اگر كسى با صفت عالم و قادر يا رحيم و غفور و امثال اينها، تخلق پيدا كند، و اشعه‌اى از اين صفات بزرگ الهى در وجود او بتابد، هم بهشتى است و هم دعايش مستجاب (براى توضيح بيشتر به جلد هفتم تفسير نمونه صفحات ٢٥- ٢٨ مراجعه فرمائيد).
***