مى‌شوند و با احترام فراوان به بهشت مى‌روند.
امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد: على عليه السلام تفسير آيه (يَوْمَ نَحْشُرُ الْمُتَّقِينَ إِلَى الرَّحْمنِ وَفْداً) را از پيامبر صلى الله عليه و آله جويا شد، فرمود: يا عَلِىُّ الوَفْدُ لايَكُونُ إِلَّا رُكْباناً أُولئِكَ رِجالُ اتَّقُوا اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ، فَأَحَبَّهُمْ وَ اخْتَصَّهُمْ وَ رَضِىَ أَعْمالَهُمْ فَسَمَّاهُمْ مُتَّقِيْنَ:
«اى على! وفد، حتماً به كسانى مى‌گويند كه سوار بر مركب‌اند، آنها افرادى هستند كه تقوا و پرهيزگارى را پيشه ساختند، خدا آنها را دوست داشت و آنان را مخصوص خود گردانيد، و از اعمالشان خوشنود شد، و نام متقين بر آنها گذارد ...». «١»
جالب توجه اين كه: در آيه فوق مى‌خوانيم: پرهيزگاران را به سوى خداى رحمان مى‌برد، در حالى كه در آيه بعد، سخن از «راندن» مجرمان به جهنم است آيا مناسب‌تر اين نبود كه به جاى رحمان در اينجا «جنّت» گفته شود؟
ولى اين تعبير در حقيقت، اشاره به نكته مهمى دارد و آن اين كه: پرهيزكاران بالاتر از بهشت را در آنجا مى‌يابند، به مقام قرب خدا و جلوه‌هاى خاص او نزديك مى‌شوند، و رضايت او كه برترين بهشت است را درك مى‌كنند (تعبيراتى كه در حديث فوق از پيامبر صلى الله عليه و آله خوانديم نيز اشاراتى به همين معنى دارد).
***
سپس مى‌گويد: در مقابل، «مجرمان را در حالى كه تشنه‌كام‌اند به سوى جهنم مى‌رانيم» «وَ نَسُوقُ الْمُجْرِمِينَ إِلى‌ جَهَنَّمَ وِرْداً».
همان گونه كه شتران تشنه را به سوى آبگاه مى‌رانند، منتها در اينجا آب نيست، بلكه آتش است.