نفس‌هاى آنها است، يعنى مدت بقاء آنها كوتاه است، و تحت شماره و عدد مى‌باشد؛ زيرا معدود بودن چيزى، معمولًا كنايه از كم و كوتاه بودن آن است.
در روايتى از امام صادق عليه السلام در تفسير «إِنَّما نَعُدُّ لَهُمْ عَدّاً» چنين مى‌خوانيم:
از يكى از دوستان خود سؤال فرمود: به عقيده تو منظور پروردگار از اين آيه، شمردن چه چيز است؟ او در پاسخ عرض كرد:
عدد روزها، امام فرمود: پدران و مادران هم حساب روزهاى عمر فرزندان را دارند: وَ لكِنَّهُ عَدَدُ الأَنْفاسِ: «منظور شمارش عدد نفس‌هاست»! «١»
اين تعبير امام، ممكن است اشاره به تفسير اول، يا تفسير دوم و يا هر دو تفسير باشد.
به هر حال، دقت در محتواى اين آيه، انسان را تكان مى‌دهد؛ چرا كه ثابت مى‌كند همه چيز ما حتى نفس‌هاى ما روى حساب و تحت شماره است، و بايد روزى پاسخگوى همه آنها باشيم.
***
پس از آن مسير نهائى «متقين» و «مجرمين» را در عباراتى كوتاه و گويا، چنين بيان مى‌كند: «همه اين اعمال را براى روزى ذخيره كرده‌ايم كه پرهيزگاران را دسته‌جمعى با عزت و احترام، به سوى خداوند رحمان، به سوى بهشت و پاداش‌هاى او راهنمائى مى‌كنيم» «يَوْمَ نَحْشُرُ الْمُتَّقِينَ إِلَى الرَّحْمنِ وَفْداً».
«وَفْد» (بر وزن وقت) در اصل، به معنى هيئت يا گروهى است كه براى حل مشكلاتشان نزد بزرگان مى‌روند، و مورد احترام و تكريم قرار مى‌گيرند، بنابراين، به طور ضمنى مفهوم احترام را در بردارد، و شايد به همين جهت است كه: در بعضى از روايات مى‌خوانيم: پرهيزگاران بر مركب‌هاى راهوارى سوار