تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٠
٨٣ أَ لَمْ تَرَ أَنَّا أَرْسَلْنَا الشَّياطِينَ عَلَى الْكافِرِينَ تَؤُزُّهُمْ أَزّاً
٨٤ فَلا تَعْجَلْ عَلَيْهِمْ إِنَّما نَعُدُّ لَهُمْ عَدّاً
٨٥ يَوْمَ نَحْشُرُ الْمُتَّقِينَ إِلَى الرَّحْمنِ وَفْداً
٨٦ وَ نَسُوقُ الْمُجْرِمِينَ إِلى جَهَنَّمَ وِرْداً
٨٧ لايَمْلِكُونَ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمنِ عَهْداً
ترجمه:
٨٣- آيا نديدى كه ما شياطين را به سوى كافران فرستاديم تا آنان را شديداً تحريك كنند؟!
٨٤- پس درباره آنان شتاب مكن؛ ما آنها (و اعمالشان) را به دقت شماره مىكنيم.
٨٥- در آن روز كه پرهيزگاران را دستهجمعى به سوى خداوند رحمان محشور مىكنيم.
٨٦- و مجرمان را (همچون شتران تشنه) به جهنم مىرانيم.
٨٧- آنان هرگز مالك شفاعت نيستند؛ مگر كسى كه نزد خداوند رحمان عهد و پيمانى دارد.
تفسير:
چه كسانى صلاحيت شفاعت دارند؟
با توجه به بحثى كه در آيات گذشته پيرامون مشركان ذكر شد، آيات مورد بحث در حقيقت، اشاره به بعضى از علل انحراف آنها و سپس عاقبت و سرانجام