است راه و رسم اين طبقه در هر عصر و زمان.
«نَدِىّ» در اصل از «نَدْى» به معنى رطوبت گرفته شده است، و سپس به معنى افراد فصيح و سخنگو آمده.
چرا كه يكى از شرائط قدرت بر تكلم، داشتن آب دهان به قدر كافى است و از آن پس، «ندا» به معنى مجالست و سخن گفتن آمده.
و حتى مجلسى را كه جمعى در آن براى انس جمع مى‌شوند، يا به مشورت مى‌نشينند «نادى» گفته مى‌شود، و «دار الندوه» كه محلى بود در «مكّه» و سران در آنجا جمع مى‌شدند و مشورت مى‌كردند، از همين معنى گرفته شده است.
ضمناً، از سخاوت، بذل و بخشش، گاه به «ندى» تعبير مى‌كنند «١»، آيه فوق ممكن است اشاره به همه اينها باشد، يعنى مجلس انس ما از شما زيباتر، پول و ثروت و زرق و برق و لباسمان جالب‌تر، و سخنان و اشعار فصيح و بليغمان بهتر و رساتر است!.
***
ولى قرآن با بيانى كاملًا مستدل، و در عين حال قاطع و كوبنده، به آنها چنين پاسخ مى‌گويد: اينها گويا تاريخ گذشته بشر را فراموش كرده‌اند: «اقوام بى‌شمارى پيش از آنها بود كه هم مال، ثروت و وسائل زندگانيشان از اينها بهتر بود و هم منظره و ظاهرشان آراسته‌تر، اما ما اين گروه ستمكار را نابود كرديم و از ميان برداشتيم» «وَ كَمْ أَهْلَكْنا قَبْلَهُمْ مِنْ قَرْنٍ هُمْ أَحْسَنُ أَثاثاً وَ رِءْياً». «٢»
آيا پول و ثروت آنها و مجالس پر زرق و برق، لباس‌هاى فاخر و چهره‌هاى زيبايشان توانست، جلو عذاب الهى را بگيرد؟