تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٧

سالم مى‌شود و نور آنها شعله آتش را تحت الشعاع قرار مى‌دهد.
به علاوه آنها چنان سريع و قاطع از آتش مى‌گذرند كه كمترين اثرى در آنها نمى‌تواند داشته باشد، همان گونه كه در حديثى از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل شده: يَرِدُ النَّاسُ النَّارَ ثُمَّ يَصْدُرُونَ بِأَعْمالِهِمْ فَأَوَّلُهُمْ كَلَمْعِ الْبَرْقِ، ثُمَّ كَمَرِّ الرِّيْحِ، ثُمَّ كَحُضْرِ الْفَرَسِ، ثُمَّ كَالرَّاكِبِ، ثُمَّ كَشَدِّ الرَّجُلِ، ثُمَّ كَمَشْيِهِ:
«مردم همگى وارد آتش (دوزخ) مى‌شوند، سپس بر حسب اعمالشان از آن بيرون مى‌آيند، بعضى همچون برق، سپس كمتر از آن همچون گذشتن تندباد، بعضى همچون دويدن شديد اسب، بعضى همچون سوار معمولى، بعضى همچون پياده‌اى كه تند مى‌رود، و بعضى همچون كسى كه معمولى راه مى‌رود». «١»
و از اين گذشته، دوزخيان نيز از مشاهده اين صحنه كه بهشتيان با چنان سرعتى مى‌گذرند و آنها مى‌مانند، مجازات بيشترى مى‌بينند، و به اين ترتيب پاسخ هر دو سؤال روشن مى‌شود.
***