الارشاد ناميده و به‌همين جهت به صاحب ذخيره مشهور شده است. به ادّعاى نويسنده روضات الجنّات، بيشتر الفاظ و عبارات اين كتاب از مدارك الاحكام، اثر سيد نور الدين على بن حسن موسوى، گرفته شده است. كفاية الفقه اثر ديگر اوست كه در حقيقت تتمّه ذخيره است. شرح وى بر زبدة الاصول شيخ بهايى از جمله كارهاى او و نشانگر مهارتش در اصول فقه است. بر شمار تأليفات سبزوارى بايد حاشيه او بر اثرى از ابن سينا و شرحى بر يكى از نگاشته‌هاى وى را افزود؛ يكى بر الهيات شفا و ديگرى بر شرح اشارات.

دو رساله در واجب عينى بودن نماز جمعه به خامه او در دست است كه يكى به زبان عربى و ديگرى به فارسى است. اين موضوع چنان در آن روزگار تب‌وتابى داشته كه در لوايح روضة الانوار، جايى كه نويسنده مناسبتى يافته، به نقل آن پرداخته است. على رضا شيرازى، مشهور به تجلّى، در باب نماز جمعه و منع آن در زمان غيبت و در ردّ نظرات محقّق، رساله‌اى به فارسى تحرير كرده است. رساله فارسى الخلافيه نگارش ديگر سبزوارى است كه به خلافات اصحاب پيامبر صلّى اللّه عليه و اله پرداخته است. رساله‌اى در غسل و رساله‌اى ديگر در تعيين و اندازه‌گيرى ظهر شرعى و كتابى به فارسى در ادعيه و آداب و اعمال ماه به نام مفاتيح النّجاة در زمره نوشته‌هاى او هستند. شايد كتاب اخير همان باشد كه از آن به جامع الزيارات عباسى ياد كرده‌اند و وى به اشاره شاه عباس دوم ساخته و پرداخته است.

تأليف رساله‌اى در تحريم غنا موجب گرديد شيخ على بن شيخ محمّد بن شيخ حسن، صاحب حاشيه شرح لمعه در رساله‌اى شديدا بر آراى او در مورد غنا و ديگر چيزها بتازد و چنانكه مرسوم آن دوره بوده، سبزوارى را به جهل و نادانى نسبت دهد. به اعتقاد شيخ على از جمله اتهامات وى تساهل دينى و مخالفت با آراى جمهور است در مسائلى نظير نجاست اهل كتاب، زاده شده از پدر و مادر كافر، و مجسّمه و مجبّره، نجس بودن خمر، زمان غروب، وجوب خمس در زمان غيبت، باطل شدن روزه با غبار غليظ و وارد كردن مقام ابراهيم در طواف و جز آنها كه سبزوارى در همه اين موضوعات آرايى خاص داشته است. همچنين شيخ على براى نماياندن وسعت بى‌اطلاعى محقق، او را متهم به جهل نسبت به مبادى زبان عربى و قرائت قرآن كرده و شواهدى بر مدّعاى خود آورده است.