جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٦١ - غزل ١٠٢ رواق منظر جشم من آشيانه توست

محبوبا! با طراوت جمال زيبايت، عاشقان عارفت را به دام خويش گرفتار نمودى، كنايه از اينكه: چه بسيار نكته هايى از جمال و كمال خود را كه در مظهريّت مظاهرت آشكار نموده‌اى، تا با اين روش آنان را به حسن خود و ملكوتشان راهنمايى كنى؛ كه: «إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ لَآياتٍ لِأُولِي الْأَلْبابِ»[٢]: (براستى كه در آفرينش آسمانها و زمين و پى در پى آمدن شب و روز، نشانه‌هاى روشنى براى خردمندان مى باشد.- نيز: «سَنُرِيهِمْ آياتِنا فِي الْآفاقِ وَ فِي أَنْفُسِهِمْ، حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ، أَ وَ لَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ شَهِيدٌ»[٣]: (بزودى نشانه‌هاى آشكار خويش را در آفاق و نواحى [جهان‌] و در وجود خودشان به آنان نشان خواهيم داد، تا براى آنان روشن گردد كه همانا تنها حقّ اوست، آيا براى [حق بودن‌] پروردگارت همين بس نيست كه بر هر چيزى پيدا و حاضر است؟!) بخواهد بگويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٤٦، ص ١٣٢.

[٢] - آل عمران: ١٩٠.

[٣] - فصّلت: ٥٣.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤، ص ٤٠.