جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٨٧ - غزل ٨١ به دام زلف تو، دل مبتلاى خويشتن است

چون ز جام بى‌خودى، رَطلى كِشى‌

كم زنى از خويشتن، لافِ منى‌[١]

گرت ز دست بر آيد مرادِ خاطر ما

ببخش زود، كه خيرى براى خويشتن است‌

دلم را شد سَرِ زُلفِ تو مسكن‌

بدين سانش فرو مگذار و مشكن‌

وگر دل سر كشد چون زُلف از خط

بدست آرش، ولى در پاش مفكن‌

چو شمع ار پيشم آيى در شب تار

شود چشمم به ديدار تو روشن‌

ز سروِ قامتت ننشينم آزاد

همه تن گر زبان باشم چو سوسن‌[٢]

به جانت اى بُت شيرينِ من! كه همچون شمع‌

شبان تيره مردام، فناىِ خويشتن است‌

مرغ دلم طايرى است، قدسى عرش آشيان‌

از قفس تن ملول، سير شده از جهان‌

از درِ اين خاكدان، چون بپرد مرغِ ما

باز نشيمن كند، بر سر آن آشيان‌

چون بپرد زين جهان، سدره بُود جاى او

تكيه گه باز ما، كنگره عرش دان‌

چون دم وحدت زنى، حافظ شوريده حال!

خامه توحيد كش، بر ورق انس و جان‌[٣]