جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٩٩ - غزل ٦٩ در اين زمانه، رفيقى كه خالى از خل است

هرگزم مِهْرِ تو از لوح دل و جان نرود

هرگز از ياد من آن سروِ خرامان نرود

آنچنان مهر توام در دل و جان جاى گرفت‌

كه گَرَم سر برود، مهر تو از جان نرود

از دماغ من سرگشته خيالِ رُخِ دوست‌

به جفاىِ فلك و غصّه دوران نرود

در ازَل بست دلم با سر زلفت پيوند

تا ابد سر نكشد وز سر پيمان نرود[٢]

در ازل هر كو به فيضِ دولت ارزانى بود

تا ابد جامِ مرداش، همدمِ جانى بود

خلوت ما را فروغ از عكسِ جام باده باد

زآنكه كُنجِ اهل دل بايد كه نورانى بود

بى چراغ جام در خلوت نمى آرم نشست‌

وقتِ گُل، مستورىِ مستان ز نادانى بود[٣]