جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٦٤ - غزل ٦٥ جز آستان توام در جهان پناهى نيست

و ممكن است بخواهد بگويد: به هر كجا مى نگرم، دامهايى افكنده مى بينم كه مرا از تو دور مى سازند، و از اينكه به مشاهده‌ات راه يابم مرا بازمى دارند. چاره‌اى جز اينكه خود را در حمايت زلف و مظاهرت قرار دهم نمى بينم، تا شايد مرا به حقيقت خويش و ملكوتشان رهنمون شوند. به گفته خواجه در جايى:

محبوبا! چگونه مى توانم از يك طريق بيابمت، و حال آنكه دلم در همه جا در جستجويت باشد. به گفته باباطاهر.

و يا بخواهد بگويد: معشوقا! همواره مى خواهم تو را ببينم، ولى خواطر عالم طبيعتم رشته و عنانِ دلم را گسسته، و ممكن نيست تنها به تو توجّه داشته باشم؛ كه:

٥٤١

«إلهى! أسْكَنْتَنا داراً حَفَرَتْ لَنا حُفَرَ مَكْرِها، وَعَلَّقَتْنا بِأيْدِى المَنايا فى حَبآئِلِ غَدْرِها؛ فَإلَيْكَ نَلْتَجِئُ مِنْ مَكآئِدِ خُدَعِها، وَبِكَ نَعْتَصِمُ مِنْ الْإغْتِرارِ بِزَخارِفَ زينَتِها؛ فَإنَّها الْمُهْلِكَةُ طُلّابَها، ألْمُتْلِفَةُ حُلّالَها،

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٦٧، ص ٢١٣.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٣، ص ٣٤٤.

[٣] - ديوان باباطاهر.