جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٧٦ - غزل ١١٧ اگر به مذهب تو، خون عاشق است مباح

خواجه در اين غزل با بيانات عاشقانه‌اش در مقام تقاضاى وصال از حضرت محبوب بر آمده، معلوم مى شود پس از ديدارى به فراق مبتلا گشته، و علّت آن را به كلّى از خود رهايى نيافتن دانسته. مى‌گويد:

معشوقا! دانسته‌ام تا عاشق خود را مى بيند، به او عنايتى ندارى، هر آنچه صلاح تو بر آن است، تا به وصالت نايل شوم بنما، زيرا «صلاح ما همه آن است، كآن تو راست صلاح» بخواهد بگويد:

آرى، به تصريح كتاب و سنّت حضرت محبوب با همه موجودات، و محيط بر همه مى باشد؛ كه: «أَلا! إِنَّهُمْ فِي مِرْيَةٍ مِنْ لِقاءِ رَبِّهِمْ، أَلا! إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْ‌ءٍ مُحِيطٌ»[٢]: (آگاه باش كه.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٩، ص ٧٠.

[٢] - فصلت: ٥٤.