جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤١٢ - غزل ١٠٨ مدتى شد كآتش سوداى او در جان ماست

لذا مى گويد:

دلم از غمِ عشق محبوب، خون، و تبديل به اشك شد، و از چشمانم جارى گرديد، چرا چنين نباشم و حال آنكه چشمه مهر او در سينه‌ام در جوشش است و نمى‌توانم آرام باشم و اشك نبارم. در جايى مى گويد:

آب حياتى كه به خضر- ٧- نسبت داده شده، قطره اى از لعل لب و تجلّيات جان بخش جانان ماست، و قرص خورشيد با همه بر افروختگى، سايه‌اى از نور جمال او مى باشد. كنايه از اينكه: آن كسى را كه محبوب ما حيات جاودانه عنايت فرمايد، نيازى به آب حيات ندارد؛ كه: «مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى‌، وَ هُوَ مُؤْمِنٌ، فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً، وَ لَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ ما كانُوا يَعْمَلُونَ»[٣]: (هركس از مرد و زن،.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٦٨، ص ٢١٣.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٦٧، ص ٤٠٦.

[٣] - نحل: ٩٧.