جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٨٥ - غزل ١٠٤ شنيدهام سخنى خوش كه پير كنعان گفت

بخور، كه عفو الهى شامل حالت خواهد شد. خلاصه بخواهد بگويد:

گويا خواجه را روزگار هجران آن قدر به درازا كشيده، كه وى به حالت عادى در آمده و از ناله و فرياد و گريه خوددارى نموده و دوستان و مخالفينش تهمت دست كشيده از شيوه عاشقى را به او نسبت داده‌اند، وى آن را انكار نموده و مى گويد: من از انديشه تو هرگز دست بر نداشته‌ام. بخواهد بگويد:

٨٠٣

«سَيّدى! إلَيْكَ رَغْبَتى، وَمِنْكَ رَهْبَتى، وَإلَيْكَ تَأميلى، فَقَدْ ساقَنى إلَيْكَ أمَلى وَعَلَيْكَ- يا واحدى!- عَكَفَتْ هِمَّتى، وَفيما عِنْدَكَ انْبَسَطَتْ رَغْبَتى، وَلَكَ خالِصُ رَجآئى، وَخَوْفى، وَبِكَ أنَسَتْ مَحَبَّتى»

[٢]: (سرور من! ميل و رغبتم تنها به تو است، و تنها از تو بيم و هراس دارم، و اميدوارى‌ام فقط به توست، بى گمان آرزويم مرا به سوى تو رانده، واى تنهاى [بى همتاى‌] من! همّتم تنها بر تو باز ايستاده، و خواهش و ميلم تنها به آنچه كه در نزد توست، گسترده گشته، و اميدوارى و هراسم خالص براى توست، و مهر و دوستى‌ام تنها با تو انس گرفته و آشنا گشتم.- به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥٦، ص ٣٣٣.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٧٣.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥٢، ص ٣٣٠.