جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٣٥ - غزل ١٠٠ روشن از پرتو رويت، نظرى نيست كه نيست

بنده و برده به سوى خداوند مهربان مى آيند.- نيز:

٧٥٢

«وَأنْتَ الَّذى سَجَدَ لَكَ سَوادُ اللَّيلِ وَنُورُ النَّهارِ وَضَوءُ الْقَمَرِ وَشُعاعُ الشَّمْسِ وَدَوِىُّ الماء وَحفيفُ الشَّجَرِ، يا اللّهُ! لا شريكَ لَكَ.»

[١]: (و تنها تويى كه سياهى و تاريكى شب و روشنايى روز و پرتو ماه و فروغ خورشيد و صداى آب و درخت در برابرت سجده و كُرنش مى نمايند. اى خدا! شريكى بر تو نيست.).

خواجه هم مى گويد: محبوبا! «روشن از پرتوى رويت ...» در جايى مى گويد:

و نيز مى گويد:

لذا باز مى گويد:

معشوقا! تنها صاحب نظران (انبياء و اولياء : و يا برجستگان از تابعين آنها- آنان كه مورد نظر تو قرار گرفته‌اند، با ديده دل مشاهده‌ات مى كنند ذعلب از اميرالمؤمنين ٧ پرسيد: آيا پروردگارت را ديده‌اى؟ فرمود:

واى بر تو!

٧٥٣

«لَمْ أكُنْ بِالَّذى أعْبُدُ رَبّاً لَمْ أرَهُ.»

: (من كسى نيستم كه پروردگارى را كه نديده.

[١] - اقبال الاعمال، ص ٥٤٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠٦، ص ١٠٨.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠١، ص ١٠٤.