جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٣٣ - غزل ١٠٠ روشن از پرتو رويت، نظرى نيست كه نيست

روشن از پرتوِ رويت، نظرى نيست كه نيست‌

منّتِ خاكِ درت، بر بصرى نيست كه نيست‌

ناظرِ روى تو صاحب نظرانند، ولى‌

سِرّ گيسوىِ تو، در هيچ سرى نيست كه نيست‌

اشك غمّاز من ار سرخ بر آمد، چه عجب‌

خَجِل از كرده خود، پرده درى نيست كه نيست‌

كَمَرِ كينِ منِ خسته چه بندى؟ كه زِ مهر

بر ميانِ دل وجانم، كمرى نيست كه نيست‌

تا به دامن ننشيند ز نسيمت گَرْدى‌

سيلِ اشك از نظرم بر گُذرى نيست كه نيست‌

تا دَمْ از شامِ سر زلف تو هر جا نزند

با صبا گفت و شنيدم، سحرى نيست كه نيست‌

من از اين طالعِ شوريده به رنجم، ور نه‌

بهره‌مند از سرِ كويت، دگرى نيست كه نيست‌

از خيال لب شيرين تواى چشمه نوش!

غرق آب و عَرَق اكنون، شكرى نيست كه نيست‌

آب چشمم كه بر او منّتِ خاك در توست‌

زيرِ صد منّت او، خاكِ درى نيست كه نيست‌

از وجود، اين قدرم نام و نشان هست كه هست‌

ورنه از ضعف در آنجا اثرى نيست كه نيست‌

شير در باديه عشق تو روباه شود

آه! از اين راه كه در وى خطرى نيست كه نيست‌

نه من دلشده از دست تو خونين جگرم‌

از غم عشق تو، پر خون جگرى نيست كه نيست‌

از سرِ كوى تو رفتن نتوانم گامى‌

ورنه اندر دل بيدل، سفرى نيست كه نيست‌

تو خوداى شُعله رخشنده! چه دارى در سر؟

كه كباب از حركاتت، جگرى نيست كه نيست‌

مصلحت نيست كه از پرده برون افتد راز

ورنه در مجلس رندان، خبرى نيست كه نيست‌

نازكان را سفرِ عشق، حرام است حرام‌

كه به هر گام در اين رَهْ، خطرى نيست كه نيست‌

بجز اين نكته كه حافظ ز تو ناخشنود است‌

در سراپاى وجودت، هنرى نيست كه نيست‌