جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣١٠ - غزل ٩٦ خواب آن نرگس فتان تو، بى چيزى نيست

كه در كمان ابروان دارى بى‌چيزى نيست، آنرا براى فناى عاشقانت مهيّا نموده اى تا با يكى جذب، و با ديگرى آنان را بكُشى و فانى سازى. من هم يكى از عاشقان توأم، هرچه زودتر به كشتنم اقدام فرما، تا وصالم حاصل آيد. در جايى مى گويد:

اى خواجه! غم و اندوه فراق، نه تنها تو را، كه همه مبتلايان فراق را به ناله و فرياد واداشته، و تا پايان يافتن روزگار هجرانشان اين چنين خواهند بود. تو هم يكى از آنانى و «ناله و افغانِ تو بى‌چيزى نيست»؛ كه:

٧٣٧

«فَقالَ [شُعَيْبُ‌]: إلهى: وَسَيّدى! أنْتَ تَعْلَمُ أنّى مابَكَيْتُ خَوْفاً مِنْ نارِكَ، وَلاشَوْقاً إلى جَنّتِكَ؛ وَلكنْ عَقَدَ حُبُّكَ عَلى‌ قَلْبى، فَلَسْتُ أصْبِرُ أوْ أراكَ»

[٢]: (پس او [حضرت شعيب ٧‌] عرض كرد: اى معبود و سرور من! تو آگاهى كه من به خاطر ترس از آتش [جهنّم‌] تو، و يا به جهت شوق و ميل شديد به بهشت نمى گريم، ولكن دوستى‌ات بر دلم گره خورده، پس تا تو را نبينم شكيبا نخواهم بود.- به گفته خواجه در جايى:.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٨١، ص ٩١.

[٢] - الجواهر السنيّة، ص ٣١.