جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٤٥ - غزل ٨٧ ز آن يار دلنوازم، شكرى است با شكايت

فَهُوَ غَنِىٌّ، وَلا فَقْرَ بَعْدَهُ، وإلّا ما بِهِ غنى‌.»

[١]: (هركس قرآن بخواند، او توانگر و بى‌نياز است، و هيچ نيازمندى بعد از آن نخواهد بود، وگرنه هيچ توانگرى براى او وجود نخواهد داشت.- نيز:

٧٠٧

«أفْضَلُ الذِّكْرِ ألْقُرْآنُ، بِهِ تَشْرَحُ الصُّدُورُ وَتَسْتَنيرُ السّرآئرُ»

[٢]: (برترين ياد [خدا] قرآن است، بدو سينه ها گشاده، و درونها [و دلها] روشن و نورانى مى گردد.) و همچنين:

٧٠٨

«لِقاحُ الإيمانِ تِلاوَةُ الْقُرآنُ»

[٣]: (باردارى ايمان [در] خواندن قرآن است.- يا اينكه:

٧٠٩

«مَنْ أنِسَ لَمْ تُوحِشْهُ مُفارَقَةُ الإخوانِ»

[٤]: (هركس با خواندن قرآن انس گرفت، جدايى برادران موجب تنهايى و وحشت او نخواهد بود.).

[١] - اصول كافى، ج ٢، ص ٦٠٥، روايت ٨.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب القرآن، ص ٣٢٠.

[٣] ( ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب القرآن، ص ٣٢١.

[٤] ( ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب القرآن، ص ٣٢١.