جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٣ - غزل ٦٢ بنال بلبل! اگر با منت سر يارى است

بنال بلبل! اگر با مَنَت سَرِ يارى است‌

كه ما دو عاشق زاريم و كارِ ما، زارى است‌

در آن چمن، كه نسيمى وزد زِ طُرّه دوست‌

چه جاى دم زدنِ نافه‌هاى تاتارى است‌

بيار باده، كه رنگين كنيم جامه دلق‌

كه مستِ جامِ غروريم و نام، هشيارى است‌

نبسته اند دَرِ توبه، حاليا برخيز

كه توبه وقتِ گُل از عاشقى، زبى كارى است‌

سحر، كرشمه وصلش به خواب مى ديدم‌

زهى مراتب خوابى كه بِهْ زِ بيدارى است!

خيالِ زُلف تو پختن، نه كارِ خامان است‌

كه زيرِ سلسله رفتن، طريقِ عيّارى است‌

لطيفه اى است نهانى كه عشق از او خيزد

كه نام آن نه لبِ لعل و خَطِّ زنگارى است‌

جمالِ شخص نه چشم است وزلف وعارض وخال‌

هزار نكته دراين كار و بارِ دلدارى است‌

به آستان تو مشكل توان رسيد، آرى‌

عروج بر فَلَكِ سرورى، به دشوارى است‌

روندگانِ طريقت، به نيم جو نخرند

فباىِ اطلس آن كس كه از هنر عارى است‌

دلش به ناله ميآزار و ختم كن حافظ!

كه رستگارىِ جاويد، در كم آزارى است‌