جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٩٠ - غزل ٨١ به دام زلف تو، دل مبتلاى خويشتن است

شناخت، شأن و ارج او بلند پايه مى گردد.) اين سرمايه در خانه اغيار و اهل جاه و مقام و دنيا پرستان يافت نمى شود، «مرو به خانه ارباب بى‌مروّت دهر» آنان تو را از توجّه به او باز مى دارند؛ كه: «فَأَعْرِضْ عَنْ مَنْ تَوَلَّى عَنْ ذِكْرِنا، وَ لَمْ يُرِدْ إِلَّا الْحَياةَ الدُّنْيا، ذلِكَ مَبْلَغُهُمْ مِنَ الْعِلْمِ»[١]: (پس از هركس كه به ياد ما پشت كرده و جز زندگانى دنيا را اراده ننمود، روى گردان. اين اندازه آگاهى و دانش آنان است.- به گفته خواجه در جايى:

محبوبا! اگرچه در راه اختيار نمودن عشقت رنجها كشيده، و آتش فراقت در دلم شعله مى كشد؛ امّا با همه مشكلات اين جهان، از آن عهدى كه در ازل با تو بسته بودم، سرباز نزدم، در جاى مى گويد:

كنايه از اينكه: بيش از اين، از خود مهجورم مدار.

[١] - نجم: ٢٩ و ٣٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٦٢، ص ٣٣٧.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢٥، ص ١٨٦.