جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٢٠ - غزل ٥٩١ نور خدا نمايدت آينه مجردى

نيست كس را ز كمندِ سَرِ زلفِ تو خلاص‌

مى‌كُشى عاشقِ مسكين و نترسى زقصاص‌

عاشق سوخته دل تا به بيابانِ فنا

نرود، در حرم دل نشود خاص الخاص‌

آتشى در دل ديوانه ما در زده‌اى‌

كه چو دوديم هميشه به هوايت رقّاص‌

به هوادارىِ آن شمعِ چو پروانه، وجود

تا نسوزى، نشوى از خطر عشق خلاص‌[١]

گر تو بدين جمال و فر سوى چمن گذر كنى‌

سوسن و سرو و گُل به تو جمله شوند مُقتدى‌

بيا كه مى شنوم بوىِ جان از آن عارض‌

كه يافتم دلِ خود را نشان از آن عارض‌

به گِل بمانده قدِ سروِ ناز از آن قامت‌

خجل شده است گُلِ گُلستان از آن عارض‌

معانى ايى كه ز حوران به شرح مى گويند

زحُسن و لطف بپرس اين بيان از آن عارض‌

به شرم رفته تنِ ياسَمَن از آن اندام‌

به خون نشسته دلِ ارغوان از آن عارض‌[٢]

نقشِ خودى ز لوحِ دل پاك كنى تو در زمان‌

گر ببرى به جان و دل راه به كوى بخردى‌