جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨٥ - غزل ٥٥٠ تو را كه هرچه مراد است در جهان دارى

خواجه در قسمتى از اين غزل در مقام گله گذارى از حضرت محبوب و توصيف او برآمده. گويا گرفتار هجران بوده و طاقتش تمام گشته، و از طرفى خود را قادر بر اينكه از او دست كشد، نمى‌ديده، لذا به خود اميد وصال دوباره‌اش را داده و مى‌گويد:

اى محبوبى كه هر كمال و جمالى تو را شايسته، و هر حاكميّت و مالكيّت و عظمت، زيبنده مقام تو مى باشد! از خواجه فقير و تهيدست و هجران كشيده‌ات دستگيرى بنما و به خود راهش ده. خود فرموده‌اى: «يا أَيُّهَا النَّاسُ! أَنْتُمُ الْفُقَراءُ إِلَى اللَّهِ، وَ اللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ»[١]: (اى مردم! همه شما فقيران و نيازمندان درگاه خداوند هستيد و تنها خداست كه بى‌نياز ستوده مى باشد.- دعوت به خويش نموده‌اى. به گفته خواجه در جايى:

[١] - فاطر: ١٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٨٨، ص ١٦٠.