جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٥٠ - غزل ٥٤٤ به صوت بلبل و قمرى، اگر ننوشى مى

بخشش برداشته‌اند، تو چنين مباش و مرا از عنايتهاى خود بهره‌مند ساز. سپس به خود خطاب كرده و مى گويد:

چرااى خواجه! از بخل مردمان، خود را آزرده خاطر مى سازى؟ بگذار هرچه مى‌كنند بكنند؛ كه:

٣٦٧١

«ألبَخيلُ بَعيدٌ مِنَ اللَّهِ.»

[١]: (بخيل و تنگ چشم، از خداوند به دور است.) تو در فكر پياله گرفتن از تجلّيات حضرت دوست باش، و به ديگران جود و بخشش بنما، كه در اين كار خسران و زيان تو را نباشد؛ كه:

٣٦٧٢

«ألجُودُ فِى اللَّهِ عِبادَةُ المُقَرَّبينَ.»

[٢]: (بخشش در [راه رضا و خشنودى‌] خداوند، عبادت نزديكان و مقرّبان [درگاه الهى‌] مى‌باشد.- همچنين:

٣٦٧٣

«أحْسَنُ المَكارِمِ ألْجُودُ.»

[٣]: (نيكوترين اخلاق پسنديده و بزرگوارانه، جود و بخشش مى باشد.- نيز:

٣٦٧٤

«سُنَّةُ الكِرامِ ألْجُودُ.»

[٤]: (روش گراميان و بزرگواران، جود و بخشندگى است.- همچنين:

٣٦٧٥

«إنَّ اللَّهَ تَبارَكَ وَتَعالى‌ يَأْخُدُ بِناصِيَةِ السَّخِىِّ إذا اعْثِرَ.»

[٥]: (هنگامى كه سخىّ و گشاده دست بلغزد، خداوند- تبارك و تعالى- از او دستگيرى مى كند.).

[١] - بحارالانوار، ج ٧٣، ص ٣٠٨.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب الجود، ص ٤٧.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب الجود، ص ٤٧.

[٤] - غرر و درر موضوعى، باب الجود، ص ٤٧.

[٥] - بحارالانوار، ج ٧١، ص ٣٥٥.