جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٨٠ - غزل ٥٩٩ يا مبسما يحاكى درجا من اللالى

معشوقا اگر رويّه خود را عوض نكنى، و از ناز و كرشمه خود نكاهى، ديگر در شيراز عاشق و عارفى وجود پيدا نخواهد شد. بخواهد بگويد:

و بگويد:

اى دوستان! مگر عاشق چه كرده كه معشوق، ريختنِ خون و فنا و نيستى وى را حلال مى داند، و نمى تواند از آن سرباز زند، و با بود او، به وى نمى خواهد رُخ بنمايد. آنجا شهود فناء عاشق و عشق و معشوق مطلوب اوست، تا جز ذات پاك حضرتش در ديده دل عاشق نماند و آن را هم به او ببيند.

و ممكن است بخواهد بگويد: اى زمره دوستان! بگوييد ببينم فتواى عشق چيست؟ مى‌بينم معشوق مى خواهد خون مرا بريزد، كه به او دلبستگى و محبّت پيدا نموده‌ام. اگر واقعاً ريخته شدن خون عاشق بر او حلال است، جانم را فدايش كنم تا جانانم مرا بپذيرد. بخواهد با اين بيان بگويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٢١، ص ٢٤٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١٩، ص ٢٤٦.