جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٧٨ - غزل ٥٩٩ يا مبسما يحاكى درجا من اللالى

مستت بودم، ناگهان رخسارت را بديدم، و سرمست ولا ابالى بيدار گشته خواستم از جمالت بهره اى بگيرم. بخواهد بگويد:

ولى افسوس كه توجّه به جهان هستى مرا از آن مشاهده جدا ساخت؛ لذا مى‌گويد:

معشوقا! حال پس از دريافت مژده وصالت، به خيال آن دل خوش مى كنم.

نمى‌دانم اين صورت خيالى به حقيقتم رهنمون مى گردد، يا همواره بايد در هجران بسر برم؟ به گفته خواجه در جايى:

آرى، كسى كه دل به عشق جانان دهد، همواره در كشاكش هجر و وصل او پست و بلنديها و امراض و ضعف و ناتوانيها خواهد ديد، و اين همه براى آن است كه از.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٦٦، ص ٢١٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤١٦، ص ٣٠٧.

[٣] - در عشق چيزهاى شگفت آورى است كه پى درپى مى آيند.