جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٠٤ - غزل ٥٨٩ نسيم صبح سعادت! بدان نشان كه تودانى

بگو: كه جانِ ضعيفم ز دست رفت خدا را

ز لعلِ روحْ فزايت، ببخش از آنكه تو دانى‌

كه بَرَد به نزد شاهان ز من گدا پيامى؟

كه به كوى مى فروشان دو هزار جم به جامى‌

تو كه كيميا فروشى نظرى به قلب ما كن‌

كه بضاعتى نداريم و فكنده ايم دامى‌

به كجا برم شكايت، به كه گويم اين حكايت:

كه لبت حياتِ ما بود و نداشتى دوامى؟

سَرِ خدمت تو دارم، بخرم، به هيچ مفروش‌

كه چو بنده كمتر افتد به مباركى غلامى‌[١]

من اين دو حرف نوشتم، چنانكه غير ندانست‌

تو هم ز روىِ كرامت چنان بخوان كه تو دانى‌

اى كه مهجورىِ عشّاق روا مى دارى!

بندگان را ز بَرِ خويش جدا مى دارى‌

تشنه باديه را هم به زُلالى درياب‌

به اميدى كه در اين رَهْ به خدا مى دارى‌

دل ربودى به حِل كردمت اى جان! ليكن‌

بِهْ از اين دار نگاهش كه مرا مى دارى‌[٢]