جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٠٠ - غزل ٥٨٨ مى خواه وگل افشان كن، از دهرچه مى جويى؟

نُورُ! يا قُدُّوسُ!»

[١]: (و [از تو مسئلت دارم‌] به اسمائت كه بر اركان و شراشر وجود هر چيزى چيره گشته ... و به نور وجه و اسماء صفاتت كه هر چيز بدان روشن و نورانى است.

اى نور و روشنايى! واى پاك [از هر نقص‌]!) اى كاش! جز تيرگى و گرفتگى و مظهريّت، بشاشت و خوشرويى هم داشتند و ملكوتشان را به من ارائه مى دادند تا تو را با آنها متجلّى مى ديدم. كنايه از اينكه: اى كاش! با من بِهْ از اين رفتار مى كردى و در هجرم نمى گذاشتى و مى ديدمت. در جايى مى گويد:

و نيز در جايى مى گويد:

(اين بيت نيز سخنى است عاشقانه) بخواهد بگويد: عزيزا! همواره سرمايه نكورويى نمى ماند تا آنت هست بذل و بخششى بنما. در واقع با اين كلام مى خواهد تمنّاى ديدار او را نموده و بگويد:

[١] - اقبال الاعمال، ص ٧٠٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٣٣، ص ٣١٨.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٣٦، ص ٣٢٠.