جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٩٩ - غزل ٥٨٨ مى خواه وگل افشان كن، از دهرچه مى جويى؟

گر زلف پريشانت، در دست صبا افتد

هر جا كه دلى باشد، در دام بلا افتد

هركس به تمنّايى، فال از رُخ او گيرند

بر تخته فيروزى، تا قرعه كه را افتد

آخر چه زيان افتد، سلطان ممالك را؟

كورا نظرى روزى، بر حال گدا افتد

آن باده كه دلها را از غم دهد آزادى‌

پر خونِ جگر گردد، چون دور به ما افتد[١]

امروز كه بازارت، پر جوشِ خريدار است‌

درياب و بِنِهْ گنجى، از مايه نيكويى‌

اى پادشهِ خوبان! داد از غم تنهايى‌

دل بى‌تو به جان آمد، وقت است كه بازآيى‌

اى دردِ توام درمان، در بستر ناكامى‌

وى ياد توام مونس، در گوشه تنهايى‌

مشتاقى و مهجورى، دور از تو چنانم كرد

كز دست بخواهد شد، پايانِ شكيبايى‌

دايم گل اين بستان، شاداب نمى ماند

درياب ضعيفان را، در وقت توانايى‌

ساقى! چمن گُل را، بى روى تو رنگى نيست‌

شمشاد خرامان كن، تا باغ بيآرايى‌[٢]

آن طُرّه كه هر جَعدش، صد نافه چين آورد

خوش بودى اگر بودى، بوييش زخوشخويى‌