جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٩٠ - غزل ٥٨٧ مخمور جام عشقم، ساقى! بده شرابى

عشقِ رُخ چو ماهش، در پرده راست نايد

مطرب! بزن نوايى، ساقى بده شرابى‌

كجاست همنَفَسى؟ تا كه شرح غُصّه دهم‌

كه دل چه مى كشد از روزگارِ هجرانش‌

بسى شديم و نشد عشق را كرانه پديد

تبارك اللَّه از اين ره! كه نيست پايانش‌

جمال كعبه مگر عذرِ رهروان خواهد

كه جان زنده دلان سوخت در بيابانش‌

بگيرم آن سر زُلف و به دست خواجه دهم‌

كه دادِ من بستاند مگر ز دستانش‌[١]

حجابِ چهره جان مى شود غبارِ تنم‌

خوشا دمى! كه از اين چهره پرده برفكنم‌

چنين قفس نه سزاىِ چو من خوش الحانى است‌

رَوَم به گلشن رضوان كه مرغِ آن چمنم‌

چگونه طوف كنم در فضاىِ عالَم قدس؟

چو در سراچه تركيبِ تخته بْندِ تنم‌

بيا و هستى حافظ ز پيش او بردار

كه با وجود تو كس نشنود ز من كه منم‌[٢]

شد حلقهْ قامتِ ما، تا بعد از اين رقيبت‌

زين در دگر نراند، ما را به هيچ بابى‌