جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٨٦ - غزل ٥٨٦ كه برد به نزد شاهان، زمن گدا پيامى؟

چه نسبت است به رندى صلاح و تقوى‌ را

سماعِ وعظ كجا، نغمه رباب كجا؟

دلم ز صومعه بگرفت و خرقه سالوس‌

كجاست ديرمغان و شرابِ ناب كجا؟[١]

ز رَهْ‌ام ميافكن اى شيخ! به دانه‌هاى تسبيح‌

كه چو مرغْ زيرك افتد، نَفُتَد به هيچ دامى‌

چند روزى است كه دورم ز رُخِ ساقى و جام‌

بس خجالت كه پديد آيد از اين تقصيرم‌

من به خلوت ننشينم پس از اين، ور به مثل‌

زاهدِ صومعه بر پاى نَهَد ز نجيرم‌

پند پيرانه دهد واعظِ شهرم ليكن‌

من نه آنم كه دگر پندِ كسى بپذيرم‌

خلق گويند: كه حافظ! سخنِ پير نيوش‌

سالخورده ميى امروز، بِهْ از صد پيرم‌[٢]

سَرِ خدمتِ تو دارم، بخرم، به هيچ مفروش‌

كه چو بنده كمتر افتد به مباركى غلامى‌

مژده وصل تو كو؟ كز سَرِ جان برخيزم‌

طاير قدسم و از دامِ جهان برخيزم‌

به ولاى تو كه گر بنده خويشم خوانى‌

از سر خواجگىِ كَوْن و مكان برخيزم‌

تو مپندار كه از خاكِ سَرِ كوى تو من‌

به جفاى فلك و جورِ زمان برخيزم‌