جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٨٥ - غزل ٥٨٦ كه برد به نزد شاهان، زمن گدا پيامى؟

ندانم از چه سبب رنگِ آشنايى نيست‌

سَهى قدانِ سِيَهْ چشمِ ماهْ سيما را[١]

عجب از وفاى جانان كه تفقّدى نفرمود

نه به نامه و پيامى، نه به پرسش و سلامى‌

من خرابم ز غمِ يارِ خراباتى خويش‌

مى‌زند غمزه او ناوكِ غم بر دل ريش‌

به عنايت نظرى كن كه من دلشده را

نرود بى‌مددِ لطف تو كارى از پيش‌

آخراى پادشه حُسن و ملاحت! چه شود

گر لبِ لعلِ تو ريزد نمكى بر دلِ ريش؟

پرسش حالِ دلِ سوخته كن بَهْرِ خدا

نيست از شاه عجب گر بنوازد درويش‌[٢]

برويد پارسايان! كه نمانْد پارسايى‌

مِىِ ناب دركشيديم و نمانْد ننگ و نامى‌

عيبم مكن به رندى و بدنامى اى فقيه!

كاين بود سرنوشت ز ديوانِ فطرتم‌

مِىْ خور كه عاشقى نه به كسب است و اختيار

اين موهبت رسيد ز ديوانِ قسمتم‌[٣]

صلاح كار كجا و من خراب كجا؟

ببين تفاوت راه از كجاست تا به كجا