جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٨٣ - غزل ٥٨٦ كه برد به نزد شاهان، زمن گدا پيامى؟

خَيْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ»[١]: (شب قدر، از هزار ماه بهتر است.- نيز: «سَلامٌ هِيَ حَتَّى مَطْلَعِ الْفَجْرِ»[٢]: (آن شب تا دميدن سپيده سلامتى است.) اينجاست كه گدايان درگاه دوست بر عالم حكومت مى كنند. در جايى مى‌گويد:

از دو بيت گذشته معلوم مى شود خواجه گرفتار سلاطينى بوده كه هم عقيده و طرفدار زهّاد بوده‌اند؛ لذا باز مى گويد:

مشاهده حضرت دوست در گذشته مرا از من بگرفت و از زهد و عبادت قشرى بازداشت و سپس به هجران مبتلا گشتم و درميان بدگويان بدنامم نمود به حدّى كه گفتند: فلانى نه تنها از طريقه ما دست كشيد، بلكه از راه خود هم بازماند؛ ولى اميد آن كه دوستان و اهل سير، و يا اساتيد و اهل كمال همّت نمايند و به دعاى خيرشان باز وصالم دست دهد و «برسم به نيكنامى.» در جايى مى گويد:

[١] - قدر: ٣.

[٢] - قدر: ٥.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٣٤، ص ٣١٩.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٥١، ص ٢٠٢.