جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٤٩ - غزل ٥٨٢ طفيل هستى عشقند، آدمى و پرى

اى خواجه! عمر خويش را به بطالت مگذران، در تمنّاى دست يافتن به تجلّياتمان باش و با مايه اى كه از حسن و جمال خود در تو به وديعت گذاشته‌ايم، سلطنت خلافة اللّهى را خريدارى كن وگرنه تأسّف خواهى خورد و گفت:

اى دوست! عاشقانت در بلاى هجران گرفتارند و تو از ايشان كناره گرفته و نمى‌خوانى‌شان و به وصالت رهنمون نمى شوى. چرا به گوشه چشمى و عنايتى به آنان نمى نگرى؟!

«إلهى! فَاجْعَلْنا مِمَّنِ اصْطَفَيْتَهُ لِقُرْبِكَ وَوِلايَتِكَ، وَأخْلَصْتَهُ لِوُدِّكَ وَمَحَبَّتِكَ، وَشَوَّقْتَهُ إلى‌ لِقآئِكَ ... وَأعَذْتَهُ مِنْ هِجْرِكَ وَقِلاكَ، وَبَوَّأْتَهُ مَقْعَدَ الصِّدْقِ فى جِوارِكَ.»

[٢]: (معبودا! پس ما را از آنانى قرار ده كه براى قرب و ولايتت برگزيده، و براى دوستى و محبّتت خالص و بى‌آلايش گردانيده، و به لقاء و ديدارت مشتاق نموده ... و از هجر و دورى و راندنت پناه داده، و در جوار خويش در جايگاه صدق و راستى جاى داده‌اى.).

و ممكن است نظر خواجه از «گوشه نشينان» استاد طريق باشد و تمنّاى دعا و راهنمايى از او براى پايان يافتن ايّام هجران داشته باشد. در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٦٣، ص ٢٧٣.

[٢] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.