جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٨٧ - غزل ٥٧٤ سلامى چو بوى خوش آشنايى

صوفى! بيا كه خرقه سالوس بركشيم‌

وين نَقْشِ زرق را خطِ بطلان به سر كشيم‌

نذرِ فتوحِ صومعه در وجهِ مِىْ نهيم‌

دلقِ ريا به آبِ خرابات بركشيم‌

بيرون جهيم سَرْ خوش و از بزمِ مدّعى‌

غارت كنيم باده و دلبر به بر كشيم‌[١]

رفيقان چنان عهدِ صُحبت شكستند

كه گويى نبوده است خود آشنايى‌

يارى اندر كس نمى بينم، ياران را چه شد؟

دوستى كى آخر آمد؟ دوستداران را چه شد؟

آب حيوان تيره گون شد، خِضرِ فَرُّخْ پِىْ كجاست؟

گل بگشت از رنگِ خود بادِ بهاران را چه شد؟

صد هزاران گل شكفت و بانگِ مرغى برنخاست‌

عندليبان را چه پيش آمد؟ هَزاران را چه شد؟

كس نمى گويد: كه يارى داشت حقِّ دوستى‌

حق شناسان را چه حال افتاد و ياران را چه شد؟

گُوى توفيق و كرامت، درميان افكنده‌اند

كس به ميدان رو نمى آرد، سواران را چه شد؟[٢]