جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٦٥ - غزل ٥٧٢ سحرم هاتف ميخانه به دولتخواهى

سحرم هاتفِ ميخانه به دولتخواهى‌

گفت: باز آى كه ديرينه اين درگاهى‌

همچو جَمْ، جرعه مِىْ كش كه زسِرِّ ملكوت‌

پرتوِ جامِ جهانْ بين، دهدت آگاهى‌

با گدايان، دَرِ ميكده اى سالكِ راه!

به ادب باش، گر از سِرِّ خدا آگاهى‌

بر دَرِ ميكده رندانِ قلندر باشند

كه ستانند و دهند افسرِ شاهنشاهى‌

خشت، زير سر و بر تارُكِ هفت اختر پاى‌

دستِ قدرت نگر و منصبِ صاحبجاهى‌

اگرت سلطنت، فقر ببخشنداى دل!

كمترين مُلكِ تو از ماه بود تا ماهى‌

قطع اين مرحله بى‌همرهىِ خِضْر مكن‌

ظلمات است؛ بترس از خطرِ گمراهى‌

سَرِ ما و دَرِ ميخانه كه طَرْفِ بامَش‌

به فلك بَرْ شده ديوارِ بدين كوتاهى‌

تو دَرِ فقر ندانى زدن، از دست مده‌

مسندِ خواجگى و مجلسِ تورانْ شاهى‌

اى سكندر! بنشين و غمِ بيهوده مخور

كه نبخشند تو را آبِ حيات از شاهى‌

حافظِ خامْ طمع! شرمى از اين قِصّه بدار

عملت چيست؟ كه مزدش دو جهان مى خواهى‌