جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٦٢ - غزل ٥٧١ سحرگه رهروى در سرزمينى

من خرابم ز غمِ يار خراباتى خويش‌

مى‌زند غمزه او ناوكِ غم بر دلِ ريش‌

با تو پيوستم و از غيرِ تو دل ببريدم‌

آشناىِ تو ندارد سَرِ بيگانه و خويش‌

به عنايت نظرى كن كه من دلشده را

نرود بى‌مددِ لطفِ تو كارى از پيش‌

آخراى پادشهِ حُسن و ملاحت! چه شود

گر لبِ لعلِ تو ريزد نمكى بر دل ريش‌

پرسشِ حالِ دلِ سوخته كن بَهْرِ خدا

نيست از شاه عجب گر بنوازد درويش‌[١]

دَرِ ميخانه بگشا تا بپرسيم‌

مآلِ حالِ خود از پيشْ بينى‌

كجاست هَمْنَفَسى؟ تا كه شرحِ غُصّه دهم‌

كه دل چه مى كشد از روزگارِ هجرانش‌

بسى شديم و نشد عشق را كرانه پديد

تَبارَكَ اللَّه از اين ره! كه نيست پايانش‌

جمالِ كعبه مگر عُذرِ رهروان خواهد

كه جان زنده دلان سوخت در بيابانش‌

بدين شكسته بيتِ الحَزَن كه مى آرد

نشانِ يوسف دل از چهِ زَنَخْدانش؟[٢]

نه همّت را اميدِ سربلندى است‌

نه دعوت را كليدِ آهنينى‌