جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٥٩ - غزل ٥٧١ سحرگه رهروى در سرزمينى

و نيز مى گويد:

اى دوستان! روزگارى شده كه از مروّت و جوانمردى اثرى باقى نمانده و گرفتاران را كسى دستگيرى نمى كند، و حال اينكه:

٣٨٣٣

«المرُوَّةُ بَثُّ المَعْروفِ وَقِرَى الضُّيُوفِ.»

[٣]: (مروّت و جوانمردى، نيكى گسترى و مهمان نوازى است.- نيز:

٣٨٣٤

«أفْضَلُ الأدَبِ حِفْظُ المُرُوَّةِ.»

[٤]: (برترين ادب، حفظ جوانمردى و مردانگى است.- همچنين:

٣٨٣٥

«أفْضَلُ المرُوَّةِ مُواساةُ الإخْوانِ بِالأمْوالِ وَمُساواتُهُمْ فِى الأحْوالِ.»

[٥]: (برترين مروّت و مردانگى، يارى برادران به اموال، و برابرى با ايشان در احوال [مختلف‌] مى‌باشد.)؛ ولى معشوق نازنين و حضرت محبوب ما نيازمندان را پذيرا و به خود راه مى دهد؛ كه:

٣٨٣٦

«يا مَنْ يَرْحَمُ مَنْ لايَرْحَمُهُ العِباد! وَيا مَنْ يَقْبَلُ مَنْ لاتَقْبَلُهُ البلادُ!»

[٦]: (اى خدايى كه بر هركس كه بندگان مهربانى و دلسوزى نمى كنند، رحم مى نمايى! واى كسى كه هر كه را كه شهرها.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٧٢، ص ٢١٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٦٦، ص ٢٧٥.

[٣] ( ٣- ٤). غرر و درر موضوعى، باب المروّة، ص ٣٦٢.

[٤] ( ٣- ٤). غرر و درر موضوعى، باب المروّة، ص ٣٦٢.

[٥] - غرر و درر موضوعى، باب المروّة، ص ٣٦٣.

[٦] - صحيفه سجاديّه ٧، دعاى ٤٦.