جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٩١ - غزل ٥٦٣ رفتم به باغ تا كه بچينم سحر، گلى

بى مهر رُخت روزِ مرا نور نمانده است‌

وز عمر مرا جز شبِ ديجور نمانده است‌

وصل تو اجَلَ را ز سَرَم دور همى داشت‌

از دولتِ هجر تو كنون دور نمانده است‌

صبر است مرا چاره ز هجران تو ليكن‌

چون صبر توان كرد كه مقدور نمانده است‌

در هجر توگر چشمِ مرا آن نمانَد

گو: خون جگر ريز كه معذور نمانده است‌[١]

زهى خجسته زمانى كه يار باز آيد

به كامِ غمزدگان غمگسار باز آيد

در انتظار خدنگش همى طَپَد دل صيد

خيال آنكه به رسم شكار باز آيد

مقيم بر سر راهش نشسته‌ام چون گَرْد

به آن هوس كه بر اين رهگذار باز آيد

به پيش خيل خيالش كشيدم ابلقِ چشم‌

بدان اميد كه آن شهسوار باز آيد[٢]

با ضعف وناتوانى، همچون نسيم خوش باش‌

بيمارى اندر اين رَهْ، خوشتر ز تندرستى‌

در آستان جانان، از آسمان مينديش‌

كز اوجِ سربلندى، افتى به خاكِ پستى‌

آن روز ديده بودم، اين فتنه ها كه برخاست‌

كز سَرْ كِشى زمانى، با ما نمى نشستى‌

خار ار چه جان بكاهد، گُل عذر آن بخواهد

سهل است تلخىِ مِىْ، در جنبِ ذوق مستى‌[٣]