جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٦٢ - غزل ٥٦٠ در همه دير مغان، نيست چو من شيدايى

در همه ديرِ مغان، نيست چو من شيدايى‌

خرقه جايى گِرُوُ باده و دفتر جايى‌

كِشتىِ باده بياور، كه مرا بى‌رُخِ دوست‌

گشته هر گوشه چشم از غمِ دل، دريايى‌

سخنِ غير مگو با من معشوقه پرست‌

كز وى و جامِ مِىْ‌ام نيست به كس پروايى‌

نرگس ار لاف زد از شيوه چشمِ تو مرنج‌

نروند اهلِ نظر از پىِ نابينايى‌

دل كه آئينه شاهى است غبارى دارد

از خدا مى طلبم صحبتِ روشن رايى‌

كرده‌ام توبه به دست صَنَمى باده فروش‌

كه دگر مِىْ نخورم بى‌رُخِ بزم آرايى‌

جويها بسته‌ام از ديده به دامان، كه مگر

در كنارم بنشانند سَهى بالايى‌

سِرّ اين نكته مگر شمع برآرد به زبان‌

ورنه پروانه ندارد به سخن پروايى‌

اين حديثم چه خوش آمد كه سحرگه مى گفت‌

بر در ميكده اى با دَفْ ونِىْ ترسايى:

گر مسلمانى از اين است كه حافظ دارد

آه اگر از پىِ امروز بود فردايى‌