جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٥٧ - غزل ٥٥٩ خوش كرد ياورى فلكت روز داورى

و در جايى ديگر مى گويد:

لذا باز مى گويد:

اى خواجه! خداى را با افتادگان و متواضعين و فقرا عنايتهاست، افتاده باش تا دستگيرى‌ات نمايد؛ كه:

٣٧٣٩

«يا داوُدُ! كَما أنَّ أقْرَبَ النّاسِ مِنَ اللَّهِ المُتواضِعُونَ، كَذلِكَ أبْعَدُ النّاسِ مِنَ اللَّهِ المُتَكَبِّرُونَ.»

[٢]: (اى داوود! چنانكه نزديكترين مردم به خداوند فروتنان و متواضعان مى باشند، همچنان دورترين مردم از خداوند گردنكشان و متكبران هستند.) و نيز:

٣٧٤٠

«أجَلُّ النّاسِ مَنْ وَضَعَ نَفْسَهُ.»

[٣]: (بزرگترين مردم كسى است كه فروتنى كند.) همچنين:

٣٧٤١

«مَنْ تَواضَعَ، عَظَّمَهُ اللَّهُ وَرَفَعَهُ.»

[٤]: (هركس فروتنى كند، خداوند بزرگش نموده و بالا مى برد.)؛ و با افتادگان نشين و غم آنان خور، كه:

٣٧٤٢

«سُئِلَ أيْنَ اللَّهُ؟ فَقالَ: عِنْدَ المُنْكَسِرَةِ قُلُوبُهُمْ.»

[٥]: (پرسيده شد؛ خداوند در كجاست؟ پس فرمود: نزد دل شكستگان- نيز:

٣٧٤٣

«إنَّ المَحَبَّةَ للَّهِ هِىَ المَحَبَّةُ لِلفُقَرآءُ وَالتَّقَرُّبُ إلَيْهِمْ.»

[٦]: (بدرستى كه دوستى خدا همان دوستى با فقرا و نيازمندان و نزديكى به ايشان است.- همچنين:

٣٧٤٤

«مَحَبَّتى مَحَبَّةُ الفُقَرآءُ، فَادْنُ الفُقَرآءَ، وَقَرِّبْ مَجْلِسَهُمْ مِنْكَ، أدْنُكَ.»

[٧]: (محبّت و دوستى من، دوستى با فقراست؛ پس به فقرا نزديك شو، و ايشان را به خويش نزديك نما، تا من نيز تو را به قرب و.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢١٦، ص ١٨٠.

[٢] - اصول كافى، ج ٢، ص ١٢٣، روايت ١١.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب التواضع، ص ٤٠٥.

[٤] - غرر و درر موضوعى، باب التواضع، ص ٤٠٦.

[٥] - بحارالانوار، ج ٧٣، ص ١٥٧، از روايت ٣.

[٦] - وافى، ج ٣، ابواب المواعظ، باب مواعظ اللَّه سبحانه، ص ٣٨.

[٧] - وافى، ج ٣، ابواب المواعظ، باب مواعظ اللَّه سبحانه، ص ٣٩.