جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٥٣ - غزل ٥٥٨ خوشتر از كوى خرابات نباشد جايى

أخَذْتُكَ بِعَفْوِكَ؛ وَإنْ أخَذْتَنى بِذُنُوبى، أخَذْتُكَ بِمَغْفِرَتِكَ؛ وَإنْ [إذا] أدْخَلْتَنِى النّارَ، أعْلَمْتُ أهْلَها أنّى احِبُّكَ.»

[١]: (معبودا! اگر مرا به جرمم بگيرى، به عفو و گذشتت از تو درخواست مى كنم؛ و اگر مرا به گناهانم بگيرى، به آمرزشت از تو مسئلت مى نمايم؛ و اگر مرا وارد آتش [جهنّم‌] نمايى، اهل و ساكنان آن را آگاه مى كنم كه من دوستدار توام.).

و ممكن است نظر خواجه از بيت اين باشد كه: اى دوست! امروزم به خود راه ده، كه فردا بى‌تو بودن براى من مشكل است؛ زيرا دانسته‌ام آنچه فردا مرا بايد، از امروز مى باشد. بخواهد بگويد:

[١] - اقبال الاعمال، ص ٦٨٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٣٦، ص ٣٨٥.