جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٥ - د - لزوم همت در راه طلب از ديدگاه خواجه

٥- از زبانِ سوسنِ آزاده‌ام، آمد به گوش:

كاندراين ديرِكهن، حال سبكباران خوش است‌[١]

٦- جريده رو كه گذرگاه عافيت تنگ است‌

پياله گير، كه عمر عزيز، بى بدل است‌[٢]

٧- گُل مراد تو آنگه نقاب بگشايد

كه خدمتش چو نسيم سحر توانى كرد[٣]

٨- يار مفروش به دنيا، كه بسى سودنكرد

آن كه يوسف به زرِ ناسره بفروخته بود[٤]

١- مهل كه عمر به بيهوده بگذرد حافظ!

بكوش و حاصل عمرِ عزيز را درياب‌[٥]

٢- گر نثار قدم يارِ گرامى نكنم‌

جوهرِ جان به چه كار دگرم بازآيد؟![٦]

٣- ز دست اگر ننهم جامِ مى، مكن عيبم‌

كه پاكتر بِهْ از اينم، حريف دست نداد[٧]

٤- ذرّه را تا نبُود همّتِ عالى حافظ!

طالب چشمه خورشيد درخشان نشود[٨]

٥- اگر به هر دو جهان، يك نَفَس زنم با دوست‌

مرا زِ هر دو جهان، حاصل آن نَفَس باشد

خوش است باده رنگين و صحبت جانان‌

مدام حافظِ بيدل در اين هوس باشد[٩]

٦- قبله ومحراب من، ابروى دلداراست وبس‌

اين دل شوريده را با اين چه و با آن چه كار؟

چون كه اندر هردو عالم يار مى بايد مرا

بابهشت ودوزخ و باحور وباغلمان چه كار؟[١٠]