جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٤٣ - غزل ٥٥٧ چه قامتى؟ كه ز سر تا قدم، همه جانى

صورت و هر كمالاتى دارند، به تو دارند، و بودشان هم به تو مى باشد؛ كه:

٣٧٢٨

«وَأنْتَ الَّذى تَعَرَّفْتَ إلَىّ فى كُلِّ شَىْ‌ءٍ، فَرَأَيْتُكَ ظاهِراً فى كُلِّ شَىْ‌ءٍ، وَأنْتَ الظّاهِرُ لِكُلَّ شَىْ‌ءٍ.»

[١]: (و تويى كه خويش را در همه چيز به من شناساندى پس تو را آشكار و هويدا در هر چيز ديدم و تويى آشكار براى هر چيز.).

بخواهد با اين بيان بگويد:

و بگويد:

لذا باز مى گويد:

عمرى سخن از جمال و كمال تو شنيده بودم، تا تو را نديده بودم خيالى از تو.

[١] - اقبال الاعمال، ص ٣٥٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٦٧، ص ٨٢.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣٨، ص ١٢٦.