جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٤ - ج - لزوم تجافى در راه طلب در اشعار خواجه

٣- منزلِ حافظ كنون، بارگه كبرياست‌

دل بَرِ دلدار رفت، جان بَرِ جانانه شد[١]

٤- ز خاكِ كوى تو هر گه كه دم زند حافظ

نسيم گلشنِ جان، در مشام ما افتد[٢]

٥- كمتر از ذرّه نه‌اى، پست مشو، مهر بورز

تا به خلوتگه خورشيد رسى چرخ زنان‌[٣]

٦- دلقِ گداى عشق را، گنج بُوَد در آستين‌

زود به سلطنت رسد، هر كه بود گداى تو[٤]

٧- گر رَوِى پاك و مجرَّد چو مسيحا به فلك‌

از فروغ تو به خورشيد رسد صد پرتو

آسمان گو مفروش اين عظمت كاندر عشق‌

خرمن مه به جوى، خوشه پروين به دو جو[٥]

٨- گر نور عشق حق به دل و جانت اوفتد

باللَّه، كز آفتابِ فلك خوبتر شوى‌

از پاى تا سرت، همه نور خدا شود

در راه ذوالجلال چو بى‌پا و سر شوى‌[٦]

١- تو را ز كنگره عرش مى زنند صفير

ندانمت كه دراين دامگه چه افتاده است‌[٧]

٢- من همان دم كه وضوساختم ازچشمه عشق‌

چار تكبير زدم يكسره بر هرچه كه هست‌[٨]

٣- به هست و نيست مرنجان ضمير وخوش مى باش‌

كه نيستى است سرانجام هر كمال كه هست‌[٩]

٤- پيوندِ عُمر بسته به مويى است هوش‌دار!

غمخوارِخويش باش، غمِ روزگارچيست؟[١٠]