جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢ - أ - اهميت طلب در گفتار خواجه

در انتظارِ خدنگش همى طپد دلِ صيد

خيال آنكه به رسمِ شكار بازآيد

مقيم بر سر راهش نشسته‌ام چون گَردْ

به آن هوس كه بر اين رهگذار بازآيد[١]

٤- صلاح من همه جامِ مى است ومن زين پس‌

نيم ز شاهد و ساقى به هيچ باب خَجِل‌

رُخ از جناب تو عمرى است تا نتافته‌ام‌

نيَم به يارىِ توفيق از اين جناب خجل‌[٢]

٥- خيز تا از دَرِ ميخانه گشادى طلبيم‌

بر دَرِ دوست نشينيم و مرادى طلبيم‌

زادِ راه حرم دوست نداريم مگر

به گدايى ز در ميكده، زادى طلبيم‌

بر در مدرسه تا چند نشينى حافظ!

خيز تا از دَرِ ميخانه گشادى طلبيم‌[٣]

٦- مگو كه حافظ از اين در برو براى خدا

كه هرچه راى تو باشد، جزاين بر آن برويم‌[٤]

٧- صبح است ساقيا! قدحى پر شراب كن‌

دور فلك درنگ ندارد شتاب كن‌

زآن پيشتر كه عالم فانى شود خراب‌

ما را ز جام باده گلگون خراب كن‌

ما مرد زهد و توبه و طامات نيستيم‌

با ما به جام باده صافى خطاب كن‌

ايّام گل چو عُمر، به رفتن شتاب كرد

ساقى! به دور باده گلگون شتاب كن‌

كار صواب باده پرستى است حافظا!

برخيز و روى عزم به كار صواب كن‌[٥]

٨- اى بى‌خبر! بكوش كه صاحب خبر شوى‌

تا راه بين نباشى، كى راهبر شوى؟

در مكتب حقايق و پيش اديب عشق‌

هان اى پسر! بكوش كه روزى پدر شوى‌[٦]

٩- بيار باده و بازم رهان زِرنجورى‌

كه هم به باده توان كرد دفع مخمورى‌

به هيچ وجه نباشد فروغِ مجلس انس‌

مگر به روى نگار و شراب انگورى‌