ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٩ - باب وصيت به آزاد كردن بنده و صدقه و حج

باب وصيّت به آزاد كردن بنده و صدقه و حجّ‌

٥٤٩١- محمّد بن أبى عمير، از معاوية بن عمّار روايت كرده است كه گفت: زنى از خانواده من مال خود را براى من وصيّت كرد، و امر كرد كه از جانب او بنده‌اى را آزاد كنند، و حجّ بجا آورند، و صدقه بپردازند، ولى مال او به انجام اين امور رسا نبود، پس براى حلّ اين مشكل از ابو حنيفه سؤال كردم، او گفت: مال مورد وصيّت بسه بخش تقسيم مى‌شود: بخشى در حجّ، و بخشى در آزاد كردن بنده، و بخشى در صدقه مصروف ميگردد.

بخدمت امام صادق ٧ رسيدم، و معروض داشتم كه زنى از خانواده من مرده و ثلث مالش را بمن وصيّت كرده است، و دستورى داده كه از جانب او بنده‌اى آزاد كنند، و حجّ بجا آورند، و صدقه بپردازند، ولى من چون در آن مال بنگريستم آن را براى انجام اين امور رسا نيافتم، امام فرمود: وصيّت را به حجّ آغاز كن، زيرا كه آن فريضه‌اى از فرائض خداى عزّ و جلّ است، و باقى مانده آن را بخشى در آزاد كردن بنده، و بخشى در صدقه مصروف دار، پس سخن امام ٧ را به ابو حنيفه نقل كردم، و او چون قول امام را بشنيد، از گفته خود رجوع كرد، و بقول امام قائل گشت.

شرح: «خبر دلالت دارد بر تقدّم حجّ بر ساير آنچه وصيّت شده است».